سنگ تورمالین چیست؟ خواص تورمالین ، قیمت و انواع آن

سنگ تورمالین گروهی از کانی‌های سیلیکاتی بوردار است که سختی آن در مقیاس موس 7 تا 7.5 است. بلورهای آن منشوری‌اند و مقطعی سه‌گوش با گوشه‌های گرد دارند. رنگ‌های تورمالین بسیار متنوع است و همین تنوع باعث شده در گذشته بارها آن را با گوهرهای دیگر اشتباه بگیرند. در باورهای متافیزیکی و چاکرا درمانی هم از این سنگ استفاده می‌شود.

در این مقاله تاریخچه تورمالین، ویژگی‌های کانی‌شناسی، ذخایر ایران و جهان، انواع، قیمت، روش تشخیص نمونه‌ی اصل و خواص آن در چاکرا درمانی را مرور می‌کنیم.

تاریخچه سنگ تورمالین

نام تورمالین از واژه‌ی سینهالیِ «توراملی» (Tourmali) گرفته شده است. این واژه در سریلانکا به «گوهرهای آمیخته و رنگارنگ» اشاره داشت. تاجران هلندی این سنگ‌ها را از سریلانکا به اروپا بردند و نام تورمالین از همان‌جا رایج شد.

ثبت نخستین بلور سبز تورمالین به برزیل برمی‌گردد. در سال 1554 فرانسیسکو اسپینوزا (Francisco Spinoza)، کاوشگر اسپانیایی، برای بررسی زمردهای سبز برزیل به آنجا رفت و بلوری سبزرنگ پیدا کرد. آن را «زمرد برزیلی» نامیدند، در حالی که تورمالین بود. این اشتباه تا قرن نوزدهم ادامه داشت و کانی‌شناسان بعد از آن، تورمالین را کانی مستقلی شناختند.

تورمالین سخت است و رنگ‌های متنوعی دارد، برای همین انتخاب مناسبی برای حجم‌تراشی (کارونیگ) به حساب می‌آید. چینی‌ها سال‌ها روی این سنگ حجم‌تراشی می‌کردند. چند نمونه از کارهای آن‌ها هنوز در موزه‌ها نگهداری می‌شود. از تورمالین صورتی لیوان و ظرف‌هایی با نقش‌های ریز و ظریف می‌ساختند. از دهه‌ی 1890 به بعد بیشتر تورمالین صورتی را از سن‌دیگوی کالیفرنیا با کشتی به چین می‌بردند، چون امپراتریس بیوه‌ی چین (سیشی) به این رنگ علاقه‌ی زیادی داشت.

سنگ تورمالین از نظر کانی‌شناسی چیست؟

تورمالین در مقیاس موس سختی 7 تا 7.5 دارد. خاکه‌ی آن سفید است و رخ (تورق) مشخصی ندارد. شفافیت آن از شفاف تا کدر (اوپاک) تغییر می‌کند. شکستگی آن صدفی تا نامنظم و جلای آن شیشه‌ای است. وزن مخصوص تورمالین حدود 3.00 تا 3.25 است (معمولاً نزدیک به 3.06) و ضریب شکست آن حدود 1.62 تا 1.64. تورمالین در پرتو فرابنفش معمولاً واکنشی نشان نمی‌دهد یا فلورسانس بسیار ضعیفی دارد.

تورمالین یک کانی واحد نیست، یک گروه کانی است. اعضای این گروه ساختار بلوری مشابهی دارند، اما بسته به کاتیون‌های موجود، ترکیب‌شان فرق می‌کند. از نظر شیمیایی سیلیکاتی حلقوی و پیچیده است که بور و آلومینیوم دارد. عناصری مثل سدیم، کلسیم، لیتیم، منیزیم، آهن و منگنز هم در ساختار آن جا می‌گیرند. البایت (Elbaite)، لیدیکواتیت (Liddicoatite)، دراویت (Dravite) و شورل (Schorl) از اعضای مهم این گروه‌اند. با آزمایش‌های معمول گوهرشناسی نمی‌شود این گونه‌ها را از هم جدا کرد و برای این کار تجزیه‌ی شیمیایی لازم است. برای همین در گزارش گوهرشناسی معمولاً فقط «تورمالین» نوشته می‌شود.

تورمالین در سیستم تریگونال (سه‌گوش) متبلور می‌شود. بلورهای آن منشورهایی با مقطع سه‌گوش گرد (گاهی شش‌ضلعی یا نه‌ضلعی) و خطوط موازی در امتداد طول بلور هستند. این کانی پیزوالکتریک و پیروالکتریک است و همی‌مورفیک هم هست، یعنی دو سر بلور آن وجه‌های پایانیِ متفاوتی دارند.

معادن سنگ تورمالین در ایران و جهان

مهم‌ترین ذخایر تورمالین در پگماتیت‌های دانه‌درشت و رسوباتی است که از تخریب آن‌ها به وجود آمده. این کانی در برزیل، سریلانکا، ماداگاسکار، موزامبیک، آنگولا، استرالیا، برمه (میانمار)، هند، زیمبابوه، نامیبیا، تانزانیا، روسیه (رشته‌کوه اورال)، آمریکا، سوئیس و تایلند پیدا می‌شود. بعضی از نمونه‌های آفریقایی تیره‌ترند و چندرنگی شدیدی نشان می‌دهند.

در ایران، تورمالین در رنگ‌های مختلف در پگماتیت‌های اطراف برخی توده‌های گرانیتی پیدا می‌شود. نمونه‌هایی از آن در منطقه‌ی خاش (سیستان و بلوچستان)، بروجرد، جنوب غربی نهبندان، شمال غرب الیگودرز، زون سنندج-سیرجان (نزدیک ذخایر سیلیس) و مناطق گرانیتوئیدی شمال و شمال شرق ازنا، به‌ویژه در رگه‌های پگماتیتی و آپلیتی، گزارش شده است. تورمالین این مناطق بیشتر از نوع شورل و دراویت است.

تنوع رنگ در تورمالین

تورمالین یکی از گسترده‌ترین طیف‌های رنگی را در بین گوهرها دارد. عناصری مثل آهن، منگنز، کروم، مس و وانادیم عامل رنگ در این خانواده‌اند. تورمالین می‌تواند قرمز، نارنجی، زرد، سبز، آبی، صورتی، بنفش، ارغوانی، بی‌رنگ یا سیاه باشد. در برزیل تقریباً همه‌ی این رنگ‌ها را می‌شود پیدا کرد.

انواع سنگ تورمالین

در کانی‌شناسی، تورمالین را بر اساس ترکیب شیمیایی به گونه‌های مختلفی تقسیم می‌کنند. البایت (Elbaite) نوع لیتیوم‌دار است. شورل (Schorl) نوع آهن‌دار و دراویت (Dravite) نوعی است که کاتیون اصلی آن منیزیم است. در یوویت (Uvite) کلسیم و منیزیم غالب‌اند. بورگریت (Buergerite) نادر است و آهن سه‌ظرفیتی دارد و تسیلایزیت (Tsilaisite) نوع منگنزدار است. در بازار جواهر معمولاً فقط نام رنگ سنگ گفته می‌شود. در ادامه رایج‌ترین آن‌ها را جداگانه مرور می‌کنیم:

تورمالین هندوانه‌ای

بیشتر بلورهای تورمالین در طول محور اصلی خود ناحیه‌های رنگیِ متفاوتی دارند و بلور کاملاً تک‌رنگ کمتر دیده می‌شود. مثلاً در برزیل بلورهایی پیدا می‌شود که هسته‌ی آن‌ها صورتی تا قرمز است. دور هسته را لایه‌ای سفید گرفته و پوسته‌ی بیرونی سبز است. به این بلورها «تورمالین هندوانه‌ای» می‌گویند.

در بعضی بلورهای آفریقایی ترتیب رنگ‌ها برعکس است: هسته سبز و پوسته‌ی بیرونی قرمز یا صورتی. به این نوع «تورمالین هندوانه‌ای معکوس» می‌گویند.

وردلیت (Verdelite)

وردلیت نام تورمالین سبز است که رایج‌ترین رنگ این سنگ به شمار می‌رود. این نام از واژه‌ی ایتالیایی verde (سبز) و واژه‌ی یونانی lithos (سنگ) ساخته شده است. رنگ سبز بیشتر نمونه‌ها از آهن می‌آید. در نمونه‌های کروم‌دار عامل رنگ کروم یا وانادیم است. مرغوب‌ترین وردلیت‌ها سبز زمردی هستند.

شورل (Schorl)

شورل تورمالین سیاه و کدر است و شایع‌ترین عضو این گروه به حساب می‌آید. کاربرد آن در جواهرسازی محدود است. در ایران نمونه‌های فراوانی از آن پیدا می‌شود.

سیبریت (Siberite)

نام سیبریت به سیبری اشاره دارد. این نوع در رشته‌کوه اورال روسیه پیدا می‌شود و رنگ آن از بنفش روشن تا بنفش مایل به آبی است.

ایندیگولیت یا ایندیکولیت (Indigolite or Indicolite)

ایندیکولیت تورمالین آبی است. رنگ آن از آبی روشن تا آبی نیلی و تیره تغییر می‌کند و گاهی به سبز مایل به آبی می‌زند.

دراویت (Dravite)

دراویت در رنگ‌های زرد مایل به قهوه‌ای یا قهوه‌ای مایل به سبز دیده می‌شود. کاتیون اصلی آن منیزیم است.

آکروئیت (Achroite)

آکروئیت نوع بی‌رنگ و کمیاب تورمالین است. نام آن از واژه‌ای یونانی به معنی «بی‌رنگ» گرفته شده.

روبلیت (Rubellite)

روبلیت صورتی تا قرمز است و خیلی کم به بنفش می‌زند. رنگ آن از منگنز می‌آید. در روبلیت معمولاً ادخال‌های مایع دیده می‌شود. در نمونه‌های باکیفیت و پررنگ، رنگ سنگ شبیه یاقوت سرخ است و ادخال‌ها به‌سختی دیده می‌شوند.

سنگ تورمالین سبز

رنگ سبز تورمالین از آهن، کروم یا وانادیم می‌آید. تورمالین‌های کروم‌دار بیشتر در معادن آفریقا قرار دارند. درخشندگی آن‌ها از تساووریت (Tsavorite) کمتر است، اما رنگ‌شان به تساووریت و زمرد نزدیک است و قیمت‌شان خیلی پایین‌تر. گونه‌های سبز زمردی در واقع غنی از کروم‌اند و در معادن تانزانیا پیدا می‌شوند. در میانمار (برمه) هم به‌ندرت یافت می‌شوند. نمونه‌های سبز تیره‌ی نامیبیا را می‌شود با حرارت‌دادن روشن‌تر کرد و رنگی نزدیک به سبز زمردی گرفت. نگین‌های درشت کروم‌دار کمیاب‌اند و اندازه‌ی متوسط نگین‌های موجود کمتر از 5×7 میلی‌متر است.

تورمالین صورتی

تورمالین صورتی از نظر فراوانی و اندازه بیشتر از روبلیت است. رنگ آن از صورتی کم‌رنگ و روشن تا ارغوانی تغییر می‌کند.

سنگ تورمالین قرمز

تورمالین قرمز در معادن ماداگاسکار، افغانستان و برزیل پیدا می‌شود و ارزش آن بیشتر به رنگش بستگی دارد. ادخال در این سنگ‌ها زیاد دیده می‌شود، برای همین شفافیت در قیمت‌گذاری اهمیت کمتری دارد. رنگ طبیعی تورمالین قرمز و صورتی از منگنز می‌آید. بخشی از نمونه‌های بازار را هم با پرتوتابی رنگ‌دار یا پررنگ‌تر کرده‌اند.

تورمالین پارایبا Paraiba

در اواخر دهه‌ی 1980، هیتور دیماس باربوسا (Heitor Dimas Barbosa) در ایالت پارایبای برزیل تورمالین‌هایی به رنگ آبی تا سبز کشف کرد. رنگ این سنگ‌ها نئونی و بسیار زنده بود و تا آن زمان در تورمالین سابقه نداشت. علت رنگ فیروزه‌ای تا سبز تورمالین پارایبا مقدار قابل‌توجهی مس است. در بیشتر تورمالین‌های دیگر مس وجود ندارد یا بسیار ناچیز است.

منگنز هم در کنار مس در این سنگ وجود دارد. مس رنگ‌های آبی واضح و زنده و ته‌رنگ فیروزه‌ای و سبز می‌دهد. منگنز سه‌ظرفیتی ته‌رنگ قرمز تا بنفش ایجاد می‌کند. ترکیب این دو عنصر طیف رنگی گسترده‌ای می‌سازد.

تا امروز تنها چند بلور پارایبا با وزن بیش از 20 گرم گزارش شده است. بلورهای معدن باتالها (Mina da Batalha) در ایالت پارایبا معمولاً کوچک و ترک‌دارند و بلور سالم سنگین‌تر از پنج گرم به‌ندرت پیدا می‌شود.

قیمت سنگ تورمالین پارایبا

رنگ خاص، ذخایر بسیار محدود و تقاضای روزافزون باعث شده قیمت پارایبا به هزاران دلار در هر قیراط برسد. یک نگین پارایبا می‌تواند 5000 دلار در هر قیراط قیمت داشته باشد و برخی نگین‌ها تا 60 هزار دلار در هر قیراط هم قیمت‌گذاری شده‌اند. در حراجی‌ها معمولاً نگین‌های پارایبای بالای 3 قیراط را حدود 10 هزار دلار برای هر قیراط قیمت می‌زنند.

تورمالین مس‌دار آبی‌سبز و زنده (vivid) از نیجریه و موزامبیک هم در بازار جواهر عرضه می‌شود. این سنگ‌ها هم مثل پارایبای برزیلی بعد از حرارت‌دادن کمی روشن‌تر دیده می‌شوند. بلورهای پارایبای آفریقایی معمولاً درشت‌ترند و رنگ‌شان اغلب یک‌دست‌تر از نمونه‌های برزیلی است. تشخیص نمونه‌ی برزیلی از آفریقایی حتی برای کارشناسان هم دشوار است. برای این کار باید عناصر کم‌مقدار سنگ را با روش‌های پیشرفته‌ی تجزیه‌ی عنصری، مثل طیف‌سنجی جرمی، اندازه گرفت.

ویژگی‌های ویژه‌ی الکتریکی و نوری تورمالین

سه ویژگی زیر از نشانه‌های شناخته‌شده‌ی تورمالین‌اند: خاصیت پیزوالکتریک و پیروالکتریک، پدیده‌ی چشم گربه‌ای و چندرنگی.

خاصیت پیزوالکتریک و پیروالکتریک در سنگ تورمالین

وقتی تورمالین گرم و بعد سرد می‌شود یا تحت فشار قرار می‌گیرد، دو سر بلور آن بار الکتریکی مخالف پیدا می‌کنند. این اختلاف بار مثبت و منفی ذرات کاغذ و غبار را به سمت سنگ می‌کشد. عامل جذب بار الکتریکی است، نه مغناطیس. هلندی‌هایی که این گوهرسنگ را به اروپا آوردند، از خاصیت الکتریکی آن هم خبر داشتند. آن‌ها بلور تورمالین را گرم می‌کردند تا خاکستر توتون را از پیپ‌هایشان بیرون بکشد. به همین دلیل مدت‌ها این کانی را «خاکستر‌کش» (به هلندی aschentrekker) می‌نامیدند.

از نظر علمی، این پدیده به ساختار بلوری تورمالین برمی‌گردد. ساختار آن مرکز تقارن ندارد و محور c آن قطبی است. برای همین گرما و فشار روی دو سر بلور بار الکتریکی می‌سازند. این خاصیت را در کانی‌شناسی «پیروالکتریک» و «پیزوالکتریک» (Piezo-electric) می‌نامند.

تورمالین چشم گربه‌ای

پدیده‌ی چشم گربه ممکن است در تورمالین هر رنگی دیده شود، اما در نوع صورتی، آبی و سبز پررنگ‌تر است. علت آن کانال‌های توخالی و موازی درون بلور (ادخال‌های لوله‌ای) است. در کریزوبریل چشم گربه از سوزن‌های ریز روتیل ایجاد می‌شود. چون کانال‌های تورمالین درشت‌ترند، خط چشم گربه‌ی آن معمولاً پهن‌تر و کم‌تیزتر به نظر می‌رسد.

تغییر رنگ و چندرنگی (پلئوکروئیسم) در تورمالین

تورمالین مثل الکساندریت یا بعضی گارنت‌ها می‌تواند تغییر رنگ هم داشته باشد. این حالت نادر است. مثلاً تورمالین سبز تیره‌ی کروم‌دار زیر نور لامپ به قهوه‌ای مایل به قرمز تبدیل می‌شود.

چندرنگی (پلئوکروئیسم) در تورمالین قوی است. پرتو معمولی در این بلور خیلی بیشتر از پرتو غیرمعمولی جذب می‌شود. اگر از امتداد محور c به بلور نگاه کنیم، به‌خصوص در نمونه‌های تیره، بلور تقریباً سیاه دیده می‌شود.

نحوه تراش سنگ تورمالین

تورمالین را معمولاً پله‌ای یا مختلط می‌تراشند. تراش کابوشن، مهره و حجازی هم رایج است. سنگ‌های شاتویانت (چشم گربه‌ای) یا پر از ادخال را کابوشن می‌کنند.

چندرنگی قوی باعث می‌شود جهت تراش روی ظاهر سنگ اثر مستقیم بگذارد. در سنگ‌های تیره، صفحه‌ی اصلی (تاج) را موازی محور c می‌گیرند تا سنگ بیش از حد تیره دیده نشود. در رنگ‌های ارزشمند و پررنگ مثل صورتی، قرمز سیر و سبز هم به‌خاطر چندرنگی قوی معمولاً تاج را موازی محور اصلی بلور قرار می‌دهند. در نوع‌های کم‌رنگ‌تر برعکس، تاج را غالباً عمود بر محور اصلی می‌تراشند تا نگین بیشترین رنگ را نشان بدهد.

ارزش‌گذاری و قیمت سنگ تورمالین

در بازار، تورمالین‌های تک‌رنگ و خالص، به‌خصوص سبز، آبی و قرمز، بعد از پارایبا معمولاً باارزش‌ترین نوع تورمالین‌اند. نگین‌های مات و کدر ارزش کمتری دارند. تورمالین سیاه از ارزان‌ترین انواع آن است.

روش‌های بهسازی سنگ تورمالین

تورمالین مصنوعی جواهری در بازار عرضه نمی‌شود و یکی از دلایلش فرمول شیمیایی پیچیده‌ی این کانی است. اما بهسازی رنگ در آن رایج است. با حرارت‌دادن در حدود 450 تا 650 درجه‌ی سانتی‌گراد می‌شود رنگ را کمی تغییر داد، مثلاً از سبز به سبز زمردی یا از قرمز مایل به قهوه‌ای به قرمز آتشین.

ته‌رنگ قرمز تا بنفش پارایبا از منگنز سه‌ظرفیتی (Mn³⁺) می‌آید. با حرارت‌دادن کنترل‌شده و بالا بردن تدریجی دما می‌شود آن را از بین برد. بعضی از تورمالین‌های مس‌دار برزیل و موزامبیک منگنز کافی ندارند و به فرآوری نیاز ندارند. نوع آبی و سبز تیره را هم می‌شود با حرارت روشن‌تر کرد یا حتی به زرد رساند. در این روش سنگ‌های قهوه‌ای ممکن است صورتی شوند.

روش دیگر پرتودهی با اشعه‌ی گاما است که رنگ قرمز را پررنگ‌تر و رنگ صورتی را تیره‌تر می‌کند. با پرتودهی می‌شود نوع کم‌رنگ را پررنگ کرد یا رنگ سبز و زرد را کاملاً عوض کرد. تشخیص این نمونه‌ها با چشم معمولاً ممکن نیست.

تشخیص تورمالین اصل

تنوع رنگ زیاد تورمالین باعث شده افراد عادی در شناسایی آن زیاد اشتباه کنند. برای تشخیص تورمالین اصل می‌شود به مشخصات نوری آن توجه کرد: ضریب شکست متوسط (حدود 1.62 تا 1.64)، دوشکستی قابل‌توجه (0.018 تا 0.040) و چندرنگی قوی. ضریب شکست تورمالین بالا نیست، پس نشانه‌ی مطمئن‌تر همان چندرنگی و دوشکستی است. ادخال‌های لوله‌ای و مسیرهای مایع هم در آن رایج است.

در بازار ممکن است تورمالین را با یاقوت سرخ، زمرد، اسپینل سبز مصنوعی، توپاز صورتی، زیرکن، ایدوکراز، آمیتیست، آندالوزیت، کریزوبریل، کوارتز دودی، سیترین، پریدوت، دمانتوئید، پرازولیت یا حتی شیشه‌ی رنگی اشتباه بگیرند. برای اطمینان کامل، نگین را به آزمایشگاه گوهرشناسی بسپارید.

خواص سنگ تورمالین در چاکرا درمانی

در چاکرا درمانی هر رنگ از تورمالین با چاکرای خاصی مرتبط دانسته می‌شود. مطالب این بخش بر پایه‌ی باورهای سنگ‌درمانی و چاکرا درمانی است. این باورها از نظر علمی و پزشکی اثبات نشده‌اند و جایگزین درمان پزشکی نیستند.

• تورمالین سیاه به چاکرای اول (ریشه یا پایه) مربوط است و به تصفیه‌ی میدان انرژی بدن نسبت داده می‌شود. تورمالین صورتی چاکرای چهارم (قلب) را تحریک می‌کند و گفته می‌شود به فرد کمک می‌کند پاسدار و مراقب انرژی عشق باشد.
• تورمالین سرخ یا روبلیت بر چاکراهای چهارم و ریشه (اول) اثر می‌گذارد و گفته می‌شود به هماهنگ‌شدن فرد با انرژی‌ها و جریان‌های مثبت ارتعاشی کمک می‌کند.
• تورمالین سبز چاکرای قلب (چهارم) را مرتعش می‌کند و فرد را به پذیرفتن معنویت در زندگی جسمانی ترغیب می‌کند.
• تورمالین هندوانه‌ای چاکرای چهارم را تقویت می‌کند و گفته می‌شود «خویشتن حقیقی» شخص را بیدار می‌کند.
• تورمالین آبی یا ایندیکولیت چاکراهای گلو (پنجم) و چشم سوم (ششم) را تقویت می‌کند و گفته می‌شود ذهن را به روی آگاهی بالاتر باز می‌کند.
• نوع طلایی چاکرای سوم (ناف یا شبکه‌ی خورشیدی) را تقویت می‌کند و فرد را به استفاده‌ی مثبت از قدرت و ساختن موفقیت ترغیب می‌کند.
• دراویت یا تورمالین قهوه‌ای چاکراهای ریشه (اول) و چهارم را تحریک می‌کند و برای یکپارچه‌سازی بخش پنهان وجود فرد سودمند دانسته می‌شود.

خواص سنگ تورمالین سیاه

در سنگ‌درمانی، تورمالین سیاه سنگی محافظ در برابر انرژی‌های تخریبی دانسته می‌شود که نگرانی، قضاوت، ترس، عصبانیت، شرم و دیگر احساسات سمی را برطرف می‌کند. طرفداران این باور می‌گویند به پاکسازی بدن از مواد سمی هم کمک می‌کند. این ادعا پشتوانه‌ی علمی ندارد.

خواص سنگ تورمالین صورتی

تورمالین صورتی سنگ اصلی چاکرای چهارم (قلب) است و نماینده‌ی بُعد زنانه به حساب می‌آید. گفته می‌شود برای کسانی که زخم‌های عاطفی یا عشقی گذشته دارند مفید است. از دیگر خواصی که در بُعد جسمانی به این سنگ نسبت می‌دهند، تقویت قلب، ریه‌ها و دستگاه عصبی پاراسمپاتیک (اعصاب آرامش‌بخش) است.

خواص تورمالین سرخ (روبلیت)

در سنگ‌درمانی از تورمالین سرخ برای تقویت چاکرای قلب و پیوند فرد با طبیعت استفاده می‌کنند. گفته می‌شود این سنگ با برافروختن دوباره‌ی حساسیت احساسی، اشتیاق و لذت‌بردن از زندگی به فرد کمک می‌کند. سنگ‌های سرخ‌رنگ را به‌طور کلی برای مسائل عاطفی مربوط به عشق مفید می‌دانند.

خواص سنگ تورمالین سبز

در سنگ‌درمانی، تورمالین سبز را سنگ چاکرای قلب می‌دانند. گفته می‌شود نیروی زندگی را در همه‌ی موجودات زنده جاری می‌کند و با متمرکز کردن توجه بر قلب به آرامش درونی می‌رساند. بعضی آن را از بهترین سنگ‌ها برای خوددرمانی می‌دانند و می‌گویند انرژی قلب را متعادل نگه می‌دارد. این باورها اثبات علمی ندارند.

خواص تورمالین هندوانه‌ای

به باور طرفداران سنگ‌درمانی، تورمالین هندوانه‌ای از قلب حمایت می‌کند، تنش روانی را رها می‌کند و ترشح اندورفین‌ها را آسان می‌کند. گفته می‌شود نگرانی و ترس را کم می‌کند و شادی را افزایش می‌دهد.

خواص سنگ تورمالین آبی (ایندیکولیت)

در سنگ‌درمانی، تورمالین آبی برای رفع سردرد و حفظ تعادل ذهنی به کار می‌رود. گفته می‌شود احساسات عمیق فرد را برایش روشن می‌کند و مثل تصفیه‌ی احساسی عمل می‌کند. طرفداران آن معتقدند این سنگ دروازه‌های بالاترین قلمروهای درونی را باز می‌کند و تجربه‌های هیجانی به همراه می‌آورد.

خواص تورمالین زرد یا طلایی

در سنگ‌درمانی، تورمالین زرد یا طلایی را برای مشکلات گوارشی، زخم‌ها، تهوع و ناراحتی‌های روده مفید می‌دانند. گفته می‌شود قدرت‌های شخصی فرد را شناسایی می‌کند و او را به برطرف‌کردن ترس ترغیب می‌کند. این سنگ برای کسانی که می‌خواهند آسیب‌های چاکرای سوم را ترمیم کنند مناسب دانسته می‌شود.

خواص سنگ تورمالین قهوه‌ای یا دراویت

در سنگ‌درمانی گفته می‌شود رنگ قهوه‌ای این کانی به غلبه بر اعتیاد و خودداوری کمک می‌کند و برای پاکسازی بدن، مثل کبد، و ناراحتی‌های گوارشی سودمند است. از نظر احساسی هم فرد را برای پذیرش خود و عزت‌نفس آماده می‌کند.